Па цернях йшоў ты з чыстаю душою,

Каб волю даць народу на зямлі,

Пякучым летам, сьцюжаю-зімою

Ламаў і рваў ты іга кайданы.

Не мелі моцы турмы і горлагі

Спыніць цябе, закрыць да волі шлях.

Мароз сібірскі, катаргі-дарогі

Не здолелі трымаць у ланцугах.

Сваім жыцьцём вы волю здабывалі,

Сталёвы град не мог у дол зваліць,

Як дзікай сьмерці зубы выбівалі

І ўсе ГУЛАГі праглі разваліць.

Вяліку ношу ўзьняў на свае плечы,

Праз усё жыцьцё цярністае пранёс,

Ды не растрос і не пусьціў на вецер,

Дзеля Радзімы сілы ты зьбярог.

Шлі за табою людзі ў выгнаньні,

Каб промень сонца хоць каму адчуць,

У час дзікунства сіл не шкадавалі,

Хацелі вольна людзі ўздыхнуць.

Кажуць, памёр, пакінуў нас... няпраўда!

Ты жыў, жывеш і будзеш вечна жыць.

Бо для асілкаў сьмерць непадуладна,

А сілу духу нельга пакарыць!

Такія людзі, як ты, не ўміраюць,

Жывуць, растуць, мацьнеюць з кожным днём.

Сьцяжыны іх быльлём не зарастаюць,

Вечная слава і гонар змагарам!