Сын беларускіх палёў і дубравы,  

Сінявы неба і зорак начных,  

Што нам у няволі шлях асьвятлялі

З думкай да родных мясьцін і хацін.

Бывала, туга агартае душу,  

У лагеры, дзе і надзея ўмірала,  

Я ціхенька песьню тваю запяю,  

Здаецца, дома ў гасьцях пабывала.

Успомню дзяцінства шчасьлівы хвіліны,  

Як ціхая ночка над Шчарай брыдзе,  

I шэрыя веснавыя туманы  

Калісь цалавалі там крылы твае.

«Малады дзядок» - цябе называлі,  

Ты вершы і казкі чароўны складаў.  

Сьняжынкі-пушынкі за намі ляталі,  

Ты нам падарункі свае прысылаў.

Ты бачыў пакуты і крыўды людзкія,  

Усім у бядзе як мага памагаў.  

Ты чуў плач лясоў і стогны зямныя.  

Аб гэтым і песьні ў няволі складаў.

Колькі цябе чужакі не цкавалі,

I крылы хацелі падрэзаць ня раз,

Сіла каханьня і Бог памагалі

Выжыць і прайсьці жарам ссыпаны шлях.

Паны, што за Віслу, Запэндава, Слонім  

Ад родных кутоў адрывалі цябе,  

Каб ты не пачуў палёў сваіх гоман,  

I людзі ня чулі больш песьні твае.

Адныя хацелі наш люд апалячыць,  

Другія - рабамі, жывёлай зрабіць.  

Трэція - сьвет павярнуць, усё з'іначыць,  

Пустагаловых пакінуць нас жыць.

І куля нямецкая цябе мінула,  

Сьмерць тваю маці сьвята адвяла.  

Жонка твая і маленькі сынуля  

Кінуты ў яму без труны і крыжа.

Калдычэва мінула, вольныя дні  

Нябачнаю птушкай прамкнулі.  

Па сталінскім законе тэрмін далі  

«Браты», што нас да сябе прыгарнулі.

Калдычэва - рана вечна жывая.  

Енкі канаючых дзяцей і жанок.  

З ранаў засохлых кроў працякае.  

Зноў цябе судзяць і гоняць на Ўсход.

А тут не чужыя цябе падганяюць -

З калдычэўскіх ямаў вядуць вас «браты»,  

Вачыма са злосьці бы псы пажыраюць  

За што гэткі людзям зьдзек без віны?

Ужо Курган і Байкал па-за намі,  

Па Ахоцкім моры плыве параход,  

Усе трумы забіты гора-людзямі,  

Прыбылі вязьні на Далёкі Усход.

У дзікіх марозах катаргі годы  

Па сьнезе якуцкім пьяўкамі паўзьлі,  

Адзінкі з нас дачакаліся свабоды,  

А ўсюды мільёны людзей паляглі.

Да мяне і сёньня яшчэ не даходзіць,  

Як можна змагара за волю судзіць?  

Ён адно думаў аб родным народзе,  

Аб ніве, што ў полі калосьсем шуміць.

Да пояса кланяўся старым людзям,  

Ветліва дзецям усьміхаўся заўжды.  

Мы песьні-думы твае не забудзем,  

Спакойна, Пяюн, хоць цяпер адпачні!

Хай нары не сьняцца табе, дарагі,  

Што доўгія годы ложкам служылі.  

А сьняцца Радзімы лясы і палі,

Рамонкі і ружы растуць на магіле.

Хай пухам зямелька нагрэе цябе,  

Ночкаю ясныя зорачкі сьвецяць,  

Шчасьлівыя мы, што на роднай зямлі  

Апошнія дні дажываем на сьвеце.

Я веру, што Гімны не згаснуць твае,  

Як не згасьлі за астрожныя годы.  

Ушануюць Пагоню, наш Сьцяг на зямлі,  

Усё лепшыя у сусьвеце народы.

Сьпіце спакойна, здалёк ад нядолі,  

Пуховай пярынай хай будзе зямля.  

Цябе, змагар, мы не забудзем ніколі,  

Бо песьня твая - гэта наша душа!