На сьмерць і зьдзек нас вялі з прысудам,

Ці судзіць, каб болей не ўваскрэс.

З магіл ўсталі і ажылі людзі.

І мы прыехалі ў Маскву на з'езд.

Падзея гэта каму не вяліка,

Для былых вязняў - Вялікодны дзень.

Хай зайграе на ўвесь сьвет музыка,

Абудзіць збалелыя сэрцы людзей.

Прыйшлі сюды палякі, украінцы,

Беларусы, з Каўказа жыхары,

Прыбалты, французы з-за граніцы -

З усяго сьвету людзі прыбылі.

Нас усіх адны канвоі гналі,

Адзін закон крывавае рукі.

Пад звон замкоў галодныя ўставалі

І чуць жывыя ногі валаклі.

Нашы ногі шляхі шліфавалі,

Цяжка было ад зямлі адарваць.

Нам дваццаць пяць. Мы жыцьця не зналі,

Не хацелі ў аковах уміраць.

Век маўчаць адны каменьні ўмеюць,

Пакуль не збудзіць людская рука.

Маўчалі мы, і не было надзеі,

Пад «ясным сонцам» не было жыцьця.

З-пад каменьняў рукі ўздымаюць,

Трава, кветкі, усё на волю ідзе,

Яны жыцьця і сонейка чакаюць.

У іх надзея нейкая жыве.

Мы ў астрогах былі не нямыя,  

Не плакалі, а гарэлі душой.

Быццам кветкі ўміралі ў пустыні

Пад узьдзеяньнем Кенгірскіх вятроў.

Вочы нашы былі там сухія,

Ва ўпалых грудзях бурлілася кроў.

Перад намі ў аковах Расея -

Краіна астрогаў і лагероў.

Упыхнуў вулкан ў грудзях закаваных,

Гора вясна не змагла больш стрымаць,

За волю, за праўду мы паўсталі -  

Пры такім жыцьці не страшна уміраць.

На хвілінку кайданы зламалі,

Жыцьцём адплацілі кожны свой крок.

Хоць сьмерць і запрэткі чакалі,

А праўду убачыў сусьвету народ.

Выжыць, пражыць прысуджаны годы.

З торбай пустою куды нам ісьці?

Забралі дзіцем, а выйсьці старою,

Лепей ад танкаў ці куль памярці.

Я маладая ім не маўчала,

Прысуджана было мне дваццаць пяць,

Малагодкай у астрогі папала.

За што? Сама не магу вам сказаць.

Баяліся, што я расьці стану,

Змагу дабіцца чагось у жыцьці,

Болей віны і цяпер не адчуваю,

Пакутны крыж мушу вечна нясьці.

Сябры мае, астрожнікі, брацьце,

Таварышамі вас не назаву,

Хоць мы сядзім у сьмяротнай палаце.

Адну хлябалі з вамі баланду.

Калісь словы  «Вольны таварыш»

У песьнях славілі бальшавікі,

Нам прысуджаны былі кайданы,

Такога зьдзеку не зналі вякі.

Нас нумарамі там штампавалі,

Слова таварыш было не для нас,

На волі другога гатунку сталі,

Дарога закрыта, - ідзі ў калгас.

Многія з нас уваскрэсьлі, паўсталі,

На чужых землях прытулак знайшлі,

Ёсьць і такія як я, уміралі,

Не адкрыўшы для люду душы.

Чорныя дні вачэй не закрылі,

Белыя плямы раскрылі гады,

Сёньня сабраліся ў цэнтры Расеі,

Адкуль законы крывавы ішлі.

Хай усе людзі ўспомняць былое,

І не адпусьцяць другім такі лёс.

На зямлі Эўразіі сьвятое  

Людзі жылі больш без гора і сьлёз.

Сорак год - не каротка дарога -

Многа нашых цяпер ужо няма.

Былі мы людзьмі чужога бога

Нам воля і праўда была не дана.

Не верыцца, што мы падняліся,

З магіл усталі і сёньня жывём.

У сэрцы рускай зямлі зышліся,

Праз сорак гадоў спаткаліся зноў.

Каб на нашай планэце ніколі

Людзі такого не адчулі, як мы,

У бездоньнях чужых не блукалі,

Не чакалі больш вестак з турмы.

Усім шэрань пакрыла галовы,

Старымі сталі даўно-прадаўно,

Хвілінай маўчаньня родных успомнім,

Што за волю аддалі жыцьцё.

Я не за тое, каб турмаў не стала,

Я не за то, каб судзей не было,

Я за то, каб праўда панавала,

Надзея на волю была і жыцьцё.