Закрываюць плямы белыя ўрады,  

Яны сёньня хваляць прамінулы век,  

Ды ці ж жыў без страху хоць адзін тады,  

I ці быў шчасьлівы, вольны чалавек?

Засьцілаюць плямы белыя злачынцы,  

Дабром памінаюць мінулыя гады.  

Пасядзелі б самі ў жалезнай скрынцы  

На салёнай рыбе ў сьпёку без вады!

Кат нявінным людзям рашаціў галовы  

Па загаду катаў велічнай Масквы.  

Кроў плыла ракою, сьцяг палаў чырвоны.  

У тундрах зьнемагалі лепшыя сыны.

Цяжкія ўспаміны душу надрываюць,  

Што мы ў маладосьці сваёй пражылі,  

Нова пакаленьне кажа: выдумляюць,  

Якім гэта цудам выжыць вы змаглі?

Поўныя астрогі люду без ратунку,  

Быў загад пісаны ноччу іх зьнішчаць,  

Пад аховай вязьняў везьлі на пагоркі,  

Нарабілі мора ў лясах Курапат.

I ссыпалі вязьняў, як моркву, у ровы,  

Костачкі трашчалі, як душыў іх кат,  

Чуваць былі енкі, як ў зямлі стагналі,  

Панаваў у краі бальшавіцкі ўрад.

А пасьля хаўтураў - гучнае папойкі,  

Быў загад і катаў другім растраляць.  

Так і запаўнялі ўзьлескі ды пагоркі,  

Дзе сосны ўзьняліся, крыжы не стаяць.

Каб зналі нашчадкі, хто тут валадарыў,  

I як можна сёньня так іх выхваляць.  

Іосіф Джугашвілі - канапаты Сталін,  

А загад даў Ленін як народ зьнішчаць.

Я пішу ўсю праўду, бо самой прыйшлося,  

Раньняю вясною шмат чаго спазнаць.  

Прымінула лета, глыбокая восень,  

Пра лёсы мьльёнаў можна расказаць.