Каб выліць боль з душы і раны,

На сэрцы крыху пагасіць  

Пішу лісты я сваёй маме,  

Што на пагорку ціха сьпіць.

Яна і там мяне пачуе,  

Мабыць, ціхусенька ўздыхне.  

Далекі шлях, але ж прыйду я  

Зімой халоднай да яе.

Мы пагаворым, як калісьці,  

У тыя страшныя гады,  

Лягчэй нам будзе перанесьці,  

Пражыць ліхія халады.

Прыйдзе вясна, цяпло адчуем,

I лес зялёны зашуміць,  

Адна, адну мы пашкадуем,  

Удвох лягчэй нам будзе жыць.

Вясна і мары, пажаданьня  

У людзей збываюцца, чаму?  

Бо час прыходзіць адраджэньня,  

Змагае лютую зіму.

Чаму мяне людзі ня чуюць,  

Хоць словы-праўды я пішу,  

Другія зёлачкі зьбіраюць,  

А я выкладваю душу.

У мяне лёс ня той, што трэба,  

Рана прыйшоў змагарны век,  

Скаліста майго роду глеба,  

Зь мяккай душою чалавек.