Цябе няма, ты не прыйдзеш на сьвяты  

Не спытаеш пра лёс, дабрабыт,  

Мы не пойдзем з табой ў Курапаты,  

Не будзем болей хлебчык дзяліць.

Мы не пачуем больш слоў тваіх шчырых  

Пра жыцьцё, пра змаганьне і лёс,  

I пра тое, каб жыць для Радзімы,  

Каб не ліць болей поту і сьлёз.

А гады нашы лепшыя ўкралі,  

Скарацілі нам век ні за што,  

Мы хадзілі, блудзілі, шукалі  

Тых крыніц, адкуль льецца цяпло.

Нам каменьне пад ногі кідалі,  

У вусны воцат як Богу лілі,  

Нас палілі, тапталі, зжыралі,  

Бог быў з намі, мы выжыць змаглі.

А агонь, што бацькі запалілі,  

У мінулым стагодьдзі, у час бураў,  

Мы яго зьбераглі, не тушылі,  

Не зьляцелі, як птушкі, у вырай.

Аганёк асьвятліў шлях да Волі,  

Успыхнуў, сонца на небе зайграла,  

Люд прачнуўся, затупалі коні,  

А Пагоня нам сімвалам стала.

Заірдзеўся наш сьцяг у аблоках,  

Сьцяг прарочы Бел-чырвона-белы,  

У Беларусі - у сэрцы Эўропы  

Гімны Волі над Краем ляцелі.

Аганёчак успыхнуў хвілёва,  

І раскрыў беларус свае вочы,  

Адраджалася матчына мова,  

I наш люд распрастаў свае плечы.

Але плойма нястрыманых хваляў  

З ўсіх бакоў на краіну валіла.  

І здабыты прамень у змаганьні

Намаглася згасіць злая сіла.

Хоць і кволы, агеньчык курыўся,

Уздыхаў і сьвятлеў у пагоду,  

I ён хутка б у час разгарэўся,  

Каб не ліў на яго злодзей воду.

Тыя дрэвы, што сьвятло давалі,  

З дуба, граба, сасны, нават грушы,  

Моц жыцьця, што агонь спламяняе,  

Валаклі на Усход злыя душы.

Страх іх браў, што агонь разгарыцца,  

Каты сталі з карэньнямі рваці,  

Тыя дрзвы, дзе шашлю ня ўбіцца,  

Пагалоўна не месцы зьнішчалі.

Вось і выраслі ў нас Курапаты,  

Не адны, сотні тысячаў стала,  

Агонь ўспыхнуў, хлапцы і дзяўчаты,  

Іх бароняць, хоць супроць дзяржава.