Ой, дзевачкі, любанькі!

        Люблю, люблю вас,

Я ў вашых, галубанькі,

        Сетачках увяз.

Ох, мае вы сонейкі,

        Ня знаю, з чаго

Ня мілы мне гонейкі

        Шнурочка майго.

Ня мілы мне хатачкі

        Родненькай куток,

Ня мілы мне матачкі

        Слоўцы: «мой сынок»!

Ня міла, як волікаў

        Рог забушаваў;

Ой, ой, для саколіка

        Час благі настаў!

Сэрца б'ецца, корчыцца,

        Кроў пайшла гуляць,

Днём рабіць ня хочацца,

        А ночкаю – спаць.

Нападае часьценька

        Нейка дзіўна млось,

I так шчасна-шчасьненька

        Хочацца чагось.

Вочы неўспадзевачкі

        Ўсё туды бягуць,

Дзе сонейкі-дзевачкі,

        Любачкі жывуць.

Ой, ой, не ў цікавую

        Сетку, знаць, забрыў,

Хоць бы з добрай славаю

        Ўжо яе пазбыў.

Голуб, як з галубкаю,

        Весела вурчыць;

Пэўна хлопцу зь любкаю

        Лепей, як так, жыць.

Бачу, так здаваецца,

        Што мне, бедаку,

Таго штось жадаецца,

        Чаго й галубку.

Адну ненаглядачку

        За жонку вазьму,

Тады, можа, радачку

        Дам гору свайму.

Тругі, тругі, трубачкі!

        Грайце ў добры час;

Дзевачкі-галубачкі,

        Люблю, люблю вас!