Колькі тут горычы людзі спазналі,

Усё добра, прыгожа - аб'едкаў шукалі,

Што выкідалі паны-афіцэры,

Галодныя дзеці падбірачкі елі.

У сьмецьці часта лупінкі зьбіралі,

У вадзе халоднай іх вымывалі,

Зь зельлем матуля ім страву варыла,

Усім даспадобы смакаў была.

Добра, што не бачыш - не страшнае гора,

Даўно ўсё прайшло - здаецца, ўчора.

Ці помніце вы, у чым дзеўкі хадзілі,

Самыя ткалі і самыя шылі.

Прыгожасьць дзявоча хлам пакрывала,

Якое жыцьцё, такая і дзяржава!

Мама сукенкі ўвечар памые,

Ранкам прасуе, дзе трэба, падшые.

Вось гэдак у школу нас выпраўлялі,

Лепшага людзі, сапраўды не зналі,

Пра «мудрага» Сталіна песьні гулі,

Бацькоў у Курапаты расстрэльваць вязьлі.

Вы чуць старэйшы за нас з вашым братам,

Кінулі хату, пайшлі ў сьвет за шчасьцем.

Сьвет наш вялікі, а доля малая,

Бо па нашай Краіне чужынец гуляе.

Божа, да вайны колькі народу прапала!

А ў голас крычалі: «Сталіну слава!»

Успомню, на целе мароз прабягае:

Доля, ах доля, нікчэмна і злая!

Вось і рассыпалі нас, як фасолю.

Кожны, як мог, бараніў сваю волю,

Шчасьлівы той, каго турмы мінулі,

А многія радасьці той не пачулі.

Ссылкі, астрогі-зьнішчэньне народу,

«Нам Бог даў брацтва, шчасце, свабоду»!

Нашы бацькі ўжо даўно паўміралі,

Нечаста магілы іхні прыбраны.

Ваш брат сканаў на зямлі Казахстана,

На вашым сэрцы не гоіцца рана.

А я ўсё жыву, чагосьці чакаю,

Часта малюся - сваіх памінаю.

Адна я ў хаце з гора вершы пішу.

І ўсё пад падушку, ні ў кніжку лажу.

Тут не друкуюць - чужая дзяржава

А думаць іначай не маю я права.

Я рада, што вы разумнейшы былі,

Хоць вашы дарогі няплаўна ішлі,

Як мерзлаю бручкай кармілі дзяцей.

Але ж вы былі між разумных людзей.

І Бог памог выжыць, адолець бяду,

Я гэтага, людцы, і цяпер не магу,

А рада, што дома - не ў той мерзлаце,

Ды нейкую раду даю я сабе.

Вам я жадаю здароў'я, настрою,

Быць вясёлай і шчасьлівай душою.

Ведаю, дзеці вас любяць, шануюць,

Блага яны для жыцьця не шкадуюць.

Не маю адвагі ў людзей папрасіць,

Каб тыя ўспаміны ў кніжку слажыць.

Вяліка прызнацца, была ў нас сям'я,

Як мама цяпліла і мама жыла.

Сушыла жытнёвы для нас сухары,

Бо трое зь сям'і ў астрогах  былі.

«Бацька любімы», што сонейкам звалі,

Імя яго Сталін, быў другі Цанава.

Таварышы два грузіны - два браты,

Планава была, люд нішчыць, работа.

Цяперь час прыйшоў белы плямы сьціраць,

Як жывы застаўся, то трэба скарыстаць.

Усё рабілі яны пакрыёма,

Тлушч наверх усплывае - гэта вядома.

Колькі ў жыцьці лютых жахаў прайшла,

Сама што пранесла пішу сабе я.

Каб ведалі людзі і больш не было,

Жыцьцё асталося, што варта жыцьцё.

Душы не раскрыеш, балюча яна,

То значыць, што зорка пагасла мая.

Што бачыла, чула пішу сёньня я,

Магчыма і сёньня скрабла б я зямлю,

Вы мне прыказалі: я вершы пішу.

Вам дзякую я, што параду далі:

І белыя плямы раскрыць памаглі.