Дзяўчынка, галубка мая!

Кінь весела вочкам ка мне,

Табой зачарованы я,

Любуюся ў яве і ў сьне.

Дзяўчынка, галубка, хадзі

Ка мне, бо цябе я люблю,

Сагрэю на белай грудзі,

Уцехай каханьня прысплю.

Дзяўчынка, галубка, тады

Забудземся сьвету, людзей,

Забудземся гора, бяды,

Нядолі забудзем сваей.

Дзяўчынка, галубка, сьлязой

Як скропіш павеку сваю,

Я вытру, пацешу, як свой,

I песьню табе запяю.

Дзяўчынка, галубка, ня дам

Зь цябе жарты строіць жыцьцю:

Дзяліць буду я папалам

Нядолю і долю тваю.

Дзяўчынка, галубка, мой друг,

Саўём мы ціхое гняздко,

Дзе створым душу адну зь дзьвюх,

I думы, і сэрца адно.

Дзяўчынка, галубка, мы так

Па хвалях жыцьця паплывём,

З каханьнем за знамя, за знак,

На зайздрасьць цярпеньню, ўрагом.

А толькі, галубка мая,

Мяне, сірату, пажалей:

Любі, як цябе люблю я,

Мілуй і цалуй агнісьцей.