Плантацыі перцу, кінзы і рыгана,

І сохне перац пад кожным «дымам».

І кожны дом у агні буяным

Згарае купінай неапалімай.

І скалы, як бруднаю вапнай пабелены,

Гразёй храпаватай залеплены сьпіны.

А там, дзе вада, – такая ўжо зелень,

Такая зялёная, ажна сіняя!

А ўдалечыні Арарат двухгаловы

У небе стаіць недасяжнаю марай,

Прысыпаўшы лысіны пудрай цукровай,

Захутаўшы ногі ў ліловыя хмары.