Сон розуму пачвар раджае,

І панствуюць яны над ім,

Паветра крыкам запаўняюць,

Вішчаць і кідаюцца ў дым.

І вар’яцее мозг ад плачу

На самай праведнай з планет.

Чуць не магу!!! Ўглядаю. Бачу

І мацаю каравы сьвет.

Што зь ім? Які сьмяшлівы д’ябал

Зямлёй гуляе, як мячом?

Чаму аднога ўладай вабіць?

Чаму другога б’е мячом?

У ведзьмы на грудзёх зьвісае

Дух цемры, злосны і тупы.

Сьвет забівае і ўмірае.

Хто не асёл – той нетапыр.

І хто паверыць, нават з кроўных,

Што цяжка мне узьнёсласць мар,

Дзіцячую сваю любоўнасьць

Хаваць за жорсткасьць і кашмар?

Іначай нельга, бо адразу

Раздражніш лютую зьмяю...

Іначай схопяць і абразяць,

І гразьзю ў душу наплююць.

У царсьцьве сьмерці і трывогі

Ёсьць для мяне адзін маяк,

Што асьвятляе мне дарогі...

Іспанія, зямля мая!

Ахутаная ў сан-беніта

З дурацкім вострым каўпаком,

Равучым полымем абвіта,

Ў турме задушана шнурком.

Вайна!

            Забілі маці ў полі.

Нясуць. А захад дагарэў.

Дзіцёнак сіры, бедны, кволы

Ідзе за ёй і вочы трэ.

Ня бачылі бы лепей вочы

Вось гэта:

                 новай сьмерці цень,

Маленькую фігурку ноччу,

Кранаючую, як прамень.

Хто высушыць дзіцяці сьлёзы?

Хто ён, загублены ў хмызах?

Язьміну кветка на марозе.

На веях мёртвая сьляза.

        «Матуля, бедная!

        Як гэта вытрымаць?!

        Якая мужнасьць!»

Суцэльны крык ірвецца з горла,

Крык фарбы, крык іглы ў турме.

І ўрэшце: «Ісьціна памёрла!»

Памёрла пад вясёлы сьмех.

Глухім жыву і паміраю,

Глухім крычу пад градам куль,

Глухім, бо слухаць не жадаю

Хлусьню, што панствуе паўсюль.

Пакуль пад гукі новай песьні,

Харалу, што залье палі,

Сьвятая праўда не ўваскрэсьне,

Ўсё ж уваскрэсьне на зямлі.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Тады – пачую.