Туі, Іудзіна дрэва і пілы агаваў.

Пала сьцежка жыцьця на апошні, сьмяротны парог

І разьлілася ў тваю, як сьвятло, неўміручую славу,

Сонцу якой пазайздросьцяць і космас, і людзі, і Бог.

Весьняе неба ня ведае, плакаць надалей ці годзе.

Гольлямі ўніз пацягнуўся праз хмары сонечны куст,

Ў хатку, дзе згасла тваё беднае дваццацігоддзе,

Ў хатку, дзе ўспыхнула сонцам любові твая Беларусь.

Кажуць, разбураць цябе. Але хай сабе новая рана,

Хай справядлівасьць яшчэ раз будзе стаптана ў жыцьці, –

Гэты маленькі дамок праз вакно тваёй ночы астаньняй

Будзе да скону зямнога ў вечнасьць нашчадкам сьвяціць.