Я гэта бачыў сам, хоць адышло:

Ў апошні, можа, раз на белым сьвеце

Ішлі быкі і ворыва плыло,

А зьверху – хмары, чырвань, сінь і вецер...

Ідуць па ўзгорках, круглых і цяжкіх,

За імі йльсьняныя ў адвалах межы...

Як старажытныя князі, быкі

Маю радзіму на кавалкі рэжуць.

Зь нябачнае лагчыны йдуць яны

Да сонца, ветру, хмараў і разлогаў,

На ўзгорак, велічны, як шар зямны,

Бы два паўмесяцы, ўсплываюць рогі.

Заплюшчу вочы – і перада мной

Два цені йдуць пад крумкачынай зграяй,

І рэжуць сьвет нарожнаю бранёй,

І капыты –

                  бы край мой папіраюць.

Бялкі ў крыві, а капыты – ў гразі.

І ўсё здаецца мне: нарогам-зброяй

Быкі, як старажытныя князі,

Маю радзіму на кавалкі крояць.

Ў сьмяротны час – няхай прайшлі гады –

Ў маё апошняе сальюцца слова,

І сэрца разьдзяруць на дзьве паловы

Аблокаў барва, сінь, трывожны дым,

Радзімы твар, і горды, і суровы.