Ой, вясна, ой, вясна!

За душу ты мілей, –

З табой доля ясна,

З табой жыць весялей!

Як зьявілася ты,

Лес іначай шуміць,

Узлажыўшы лісты,

Як пан, думны стаіць.

Ты зялёнай травой

Скрыла чорну зямлю

І прызвала сабой

Усіх к працы, к жыцьцю.

Гоман птушак-пяюх

Льецца ў вушы твае,

На жалейцы пастух

Галасіста пяе.

Чуць заняўся усход

Неба яснай зарой,

Прэ на поле народ

З бараной і сахой;

Працавітай рукой

Засявае шнурок...

Ой, радзі, Божа мой,

На пацеху хлябок!

А далей паглядзі, –

Там дзяўчаткі стаяць,

І зь дзявочай грудзі

Песьні громка ляцяць.

Адным словам, кругом,

Вясна, права тваё!

Зь цябе долю бяром

І салодзім жыцьцё.

Засьвяці ж ты, вясна,

Сваім бляскам для нас,

Калі сэрца, душа –

Сьпяць у чорненькі час!

Засьвяці, калі мы

Абліёмся сьлязьмі,

Разбудзі нашы сны!

Душу, сэрца вазьмі!