Данесьлі добрыя людзі

(А я спакойны чамусь),

Што жыцьцё пачало паскудзіць

Былому Каханьню майму.

Колькі ж годных яна абсьмяяла!

Колькі чыстых на сьметнік зьвяла!

Піравала яна, гуляла,

Ў Божы рай па трупах ішла.

Гэта толькі пачатак гісторыі:

Будзе ёй яшчэ на зямлі

Безвыходней куды і горай...

Так, як мне празь яе калісь.

Сёньня плачуць сьлязой яе вочы.

Заўтра – кроў яна зь іх пралье...

Але гэта ня я ёй адплочваю.

Гэта лёс ёй спаўна аддае.

Б’е за шчасьце маё, і за мукі,

І за ўсё, што аддаў сатане...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Але, Божа,

                  анёл ці гадзюка –

Ўсё ж была яна часткай мяне.

Твой закон, і права, і сіла,

І таму не малю за сябе...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Бог даруй, Бог – цябе памілуй,

Хай сабе і ў сьмяротнай журбе.