Атрутай маею

Хто стаў залівацца,

Астаўце надзею

Мець шчасьце у хатцы,

Мець шчасьце, багацьце,

Жыць згодна з раднёю,

Спакою зазнаці,

Ня плакаць душою.

Я зь дзеткамі, з жонкай

Дзень кожны паваджу,

Зазнацца з палонкай

Пад'юджу, параджу.

Маёй як атрутай

Душу атуманіш,

I мысьлі паплутаў,

I сьветла ня глянеш.

Ўсе людзі – дружочкі,

Ня людзі – анелі!

Адрокся б сарочкі,

Каб толькі хацелі.

Такім добрым будзе

Той п'яны бязь меры,

Хоць будуць жа людзі

Глядзець, як на зьвера.

Хоць будзеш ты горай,

Як зьвер, выглядаці,

О, зьвер без пакоры,

Што шоў бы кроў ссаці.

На лоб павылазяць

Чырвоныя вочы,

I воблік твой сказяць,

Твар плямы абскочаць.

Расхрыстаеш грудзі

Ты, п'яны гуляка,

Язык жа твой будзе

Брахаць, як сабака.

О, дзікім, о, страшным

Зраблю без прагляду.

Га! бойся, няшчасны,

Быць пад маёй ўладай.

Сягоньня шчасьлівы,

Як мною зальешся,

А заўтра, о, дзівы!

Піць больш заклянешся.

I каяцца будзеш,

Мяне праклінаці,

I сам сябе злудзіш, –

Карчомкі ня знаці.

Парваць жа ня меціў

Маіх, брат, кайданаў

Прыходзе дзень трэйці,

Ты йдзеш ужо п'яны.

Атрутай маею

Хто стаў залівацца,

Астаўце надзею

Калі-будзь расстацца.