Закувала зязюля у лесе празрыста-зялёным...

Божа мой! Колькі год яшчэ жыць нам з табою і жыць!

Ранак ціхай вясны! Ранак сьветлых пяшчотных палонаў!

Ранак вечных спатканьняў на роснай і цёплай, пахучай мяжы!

І ня будзе канца ні вясьне, ні іскрыстай расе, ні каханьню,

І спрадвеку, давеку, магутныя, будуць яны

Цараваць над вясеньняй зямлёй, над гаямі у цёплым тумане,

Над гаямі, дзе...

Так нечакана прыгасла зязюлі куваньне.

Дзе ля касак прабітых міргаюць калматымі веямі сны.