І тады закахалася хмара...

У паплавы, ад расы прамяністыя,

І ва ўсю Беларусь маю чыстую,

Ў мары бору, ў палёў абшары.

І заплакала ад каханьня,

І сьлязою чыстай абмыла

Ўсе абшары зямлі маёй мілай,

Ўсе калыскі яе і магілы,

Ўсе зьмярканьні яе і сьвітаньні.

І пад птушак зялёны гоман

Нарадзіліся для абшараў, –

Плод каханьня бору і хмары, –

Мой Дняпро, і Бяроза, і Нёман.