Вёслы мае разрываюць ноч

Чорнай азёрнай вады.

Іскра агню мне міргае: «Ня збоч

І прыплыві сюды».

І ўяўляюцца ў зьявах асеньняй тугі

Валасы, цеплыня грудзей...

А ў затоках дрыжаць і дрыжаць сітнягі

Ў бясконцай асеньняй вадзе.

Ветравей, ты падзьмі над няўтульнай вадой,

Панясі над прадоньнем начным,

Каб хутчэй у абдымках каханай маёй

Я прачнуўся ў ложку маім.