Вецер ужо і лістотай ня кружыць,

Золкі, начны вылізвае брук.

І лету на зьмену прыходзіць сьцюжа,

І сон на зьмену пяшчоце рук.

І што абдымаць цябе ззаду за грудзі,

Лавіць нагою выгіб сьцягна,

Калі замест песьні вясеньняй будзе

Зіма, забыцьцё і здрада сна?

І як мне ня гладзіць цябе з трапятаньнем,

І як мне ня плакаць ад гора ў сьне,

Калі ты кожным сваім дыханьнем

Нібы адрываесься ад мяне.