Ён быў царом дубоў. Над пушчай дзікай

Ён узвышаўся, як над морам траў.

І кожны жолуд, як радок вялікі,

Для сонца новы парастак раджаў.

І вось цяпер, калі яго быліны

Жывуць у жылах кожнага, як кроў,

Зь яго драўніны цяжкай робяць кліньні

Для пачынаючых мужнець дубоў.

А ён, калі пачнуць крахтаць нябогі,

Іх важна вучыць, – мудрасьці нібы:

«Што ж, дошкі будуць, – гэта ўсё нічога,

Для гэтага ж і існуюць дубы».

Забыў свае змаганьні і быліны,

Забыў свае пакуты на зямлі, –

Таму, што першыя свае галіны

Ня так, як ён, нашчадкі павялі.

І ён глядзіць на іх, бы зь мёртвай вежы,

Не разумее іх сьвятыя сны...

А будучыня парасткам належыць,

Бо на дубах былых растуць яны.

Бо іх галінам шырыцца ў свабодзе,

Бо іх карэньням глыб зямлі працяць,

Бо іншыя яны, бо сем стагодзьдзяў

Лес глебу рыхтаваў для іх жыцьця...

...Стаіць над зьдзірванелай сьцежкай згубы,

Нібыта ўсім, што зь ім было ў жыцьці,

Ўвасобіў да канца «ідэю дуба»

І больш дубам няма чаго расьці.