Так ружы надушыліся

Уласнаю парфумай,

Што іхнія галовы

Ад водару баляць.

А мне няма спакою,

І пра цябе я думаю,

Пакуль блакітны месяц

Ня выпаўзе на гаць.

Калі няпэўным сяйвам

Залье ён кола млына,

Заблытае праменьні

У тваннай барадзе,

Я зноўку засумую

Па дарагой дзяўчыне,

Халоднай, як лілея,

Што дрэмле на вадзе.

Блакітная і белая,

Жамчужная, ружовая,

Ўсю цеплыню хавае

У самай глыбіні.

Пакут маіх ня бачыць,

Майго ня чуе слова,

Каханьне зьневажае

І пра каханьне сьніць.

Якой адданай песьняй

Разьвеяць мне бяду маю?

Глянь, любая, – вось месяц

Над грэбляю старой.

Што ж ты не заўважаеш,

Што пра цябе я думаю

І раніцай ружовай

І позьняю парой?

У руж баляць галовы,

Ім сумна, ім нявесела,

А я да іх хілюся

Гарачай галавой:

«Вы, модніцы бяздушныя,

Што ж вы галовы зьвесілі?

Скажыце, што рабіць мне

З каханаю сваёй?»

Яна, як кветка, дрэмле

На холадзе празрыстым

І ад усплёскаў рыбы

Празь лёгкі сон дрыжыць.

Далёкая, маўклівая,

Халодная і чыстая –

Зусім яна ня думае,

Што мне балюча жыць.