З вытокаў да вусьця ракі, што няспынна бяжыць,

Няўхільна адносячы юных і сталых ладдзі,

Вада, бы ваконнае шкло, за якім безь мяжы

Глыбокая цемра і ў ёй залаты маладзік.

Калі разьвітаньня апошняга прыйдзе пара,

Ляддзя на апошні, сьвітанкавы выплыве плёс,

І прыйме мяне валавокая цемра Дняпра,

Як месячны серп з залацістых дняпроўскіх нябёс.