Шапчу сабе ціха: «Ліліт».

Ў вакно – мяккі горны вецер.

Няма прыгажэй на сьвеце

Дзяўчыны, якая сьпіць.

Ў міг гэты шкада мне ізноў

Сваёй маладосьці мілай...

О, колькі па ёй пахадзіла

Чужых і сваіх кіёў!

І – хай не ўмірае любоў –

Павінны мы ціха й зажурана

Звыкацца з падношанай скурай

Сябровак сваіх і сяброў.

Вецер з гор і зялёны прыбой

На твар твой бягуць і веюць,

І ў сьне дрыжаць твае веі...

Лёс, зьлітуйся над табой!