Над пушчаю вецер гудзе, бы ў бядзе,

І хмары імкнуцца рысьсю.

– Бязьлітасны, чорны вораг ідзе.

Бывай, о бывай, Марыся.

Тут нельга больш. У адказ на крык

Савіны рогат лунае.

І душаць мову, і рэжуць язык,

І шкаляроў разганяюць.

І нават апоўдні на гонях туман,

З адчаю хаця задавіся,

І сіл няма, і вояў няма,

І здрадзіла панства, Марыся.

– Куды ж вы ідзеце? Зь лязом па лязу.

Ноч. Месяц – і той змарыўся.

– Мы пойдзем у пушчу, ў густую лазу,

Ў разбойнікі пойдзем, Марыся.

– Якая ў вас сіла? Пад ветрам дым?

Князь першы – і той скарыўся.

– Здабудзем волю, пакажам ім

Ці косьці складзем, Марыся.

– А што, калі ён ня здыме нагі

Зь ніў, што зараз толькі чапае?

– Тады мы спалім свае ачагі,

Калыскі свае пашчапаем.

– О, муж мой мілы! Сьвяты, залаты!

– О, бацька мой, праўдай абраны,

Куды ж мне ісьці, як загінеш ты?

– У пушчу зь сякераю, Яне.

– А што як абодва? І ўсё бязь зьмен,

Маліся ці не маліся?

– Ну што ж, браць табе тады цэп ці бязьмен,

І ў пушчу ісьці, Марыся.

І месяц між хмар, як адчаю знак,

І страшнае ў сьвеце сьвітаньне.

Крывавы ўсход.

                           І канчаецца так

Балада пра разьвітаньне.