Гіене – баяцца, сабаку – вішчаць,

Сьвіньні – рыцца ў гноі сваім,

А льву патрэбны калючы гушчар,

Родны край і свабода ў ім.

П’ю за тое, каб нам сярод родных лясоў

Не вішчаць, не дрыжаць, не крывіць,

Бо ўсе мы тут не з гіен і ня з псоў,

Бо мы – сапраўднай крыві.

І таму давайце за ворагаў піць

І за імі сатканую сець,

Бо ім ня дадзена нам палюбіць

І ня дадзена нас зразумець.

Бедалагі!

               Ня ўцяміць іх бедным мазгам,

Пакуль не праб’е ім канец,

Як добра быць другам і братам нам,

І яму, і табе, і мне.

Божа, дай ім даўжэй пражыць,

Хай спаўна аттрубяць свой час,

Хай да самай апошняй нашай мяжы

Будуць яны у нас.

Божа, Ты скінуў іх нам, як дары,

І мы славім мудрасьць Тваю,

Бо яны нас будзяць яшчэ на зары

І рана заснуць не даюць.

І ўстаем і арэм мы нашы палі,

Пакуль не апусьціцца змрок,

І мы ўстаем, і зброю сталім,

Слова сталім і радок.

Ім няма з кім ісьці плячо да пляча,

З кім любіць, з кім стаяць у баі,

З кім сьмяяцца, спрачацца і нават маўчаць.

А памруць – хто паплача па іх?

Даруй ім. Яны пакараныя й так

(Даруй хоць на гэты раз),

Бо розуму ў іх, як сьлёз у кат?,

І ня могуць пазычыць у нас.

І даруй нам, што сеем мы ў душы ім жах,

Як скачком бяром частакол,

Што даводзіцца ім дрыжаць у дамах,

Калі гойсае леў вакол.

Твой закон, што вазіць нявартыя гной

Чалавек такі і народ,

Калі вораг ад назвы іхняй адной

Не бялее, як сьнег і як лёд.