Стаю ля яе ў задуменьні  

І голас пяшчотны чую:  

«Прыйдзіце, мужчыны, ад зброі, –  

Ўлоньне маё сумуе.  

Прыйдзіце, мужчыны, ад сечаў,  

Ад турмаў, ад страт на сьвітаньні.  

Адзінае ёсьць на сьвеце:  

Сумленьне, братэрства, каханьне».

  

І думаю я неадчэпна:  

За што ж ты бяду спаткала?  

За што галаву ты згубіла?  

Якую праўду сказала?