Вільня ў дождж, як старая гравюра у «Тэцы Віленьскай»:  

Праз завесу дажджу – кожны дах у штрыхах, як страха,  

Крадуць даль туманы. Ўсё ў зьвівах, нібы на паперы вяленевай,  

Ўсё з шматлікіх штрыхоў, ўсё ў касых характэрных штрыхах.  

Ўсё з дакладнай штрыхоўкі гравёра: завеса туману,  

Пляма вежы, забытай у дождж на вяршыні гары,  

І акрэсьлены контур званіцы вялікага Яна,  

І, ля ног яго, пастка зь цямноцьця і цэглы – Муры.  

Я не ведаю, дэман які над гравюрай пануе пахмура?  

І чые гэта вочы халодныя ў віслых мяшках  

Разглядаюць яе? І чыя гэта крэсьліць крыжамі гравюру,  

З жыл-вяровак, старэчая, злая, сухая рука?