Паплавок то спачне, то адплыне,  

Сьвіцязь дрэмле ў зялёных гаях,  

Нібы поўная чаша сіняя,  

Малахітавая па краях.  

Сонца нізкага спляснуты персік,  

Пад вадою – стронгаў палі...  

Чаша ўнізе і чаша ўверсе.  

І – як мошка – я ў крышталі.  

У чаўне на каленях тулюся.  

Скача воддаль падзёнак сям'я  

І канае з сонцам. І ў скрусе  

З сонцам гасьне душа мая,  

І любоў да цябе, як мора,  

Расьцякаецца ў ціхай журбе  

Ад Адама, што даў табе корань,  

Да Адама, што ўславіў цябе.  

Ад падзёнак у сінім дыме,  

Ад апошняй былкі гарбоў –  

Да пагодкаў тваіх, Радзіма,  

Дзесяцівяковых дубоў.  

Беларусь мая, ты адзіная,  

Перад кім на каленях стаю:  

Мне, слузе твайму, цяжка загінуць,  

Лёгка – жыць у славу тваю.  

Лёгка зь песьняй глядзець у вочы,  

Цяжка – кроўю расіць чараты...  

Ўрэшце, як сабе ты захочаш,  

Ўрэшце, як сабе вызначыш ты.  

Калі прыйдзе на нівы нашы  

Сьмерць з касою сваёю крывой –  

Не мінай мяне гэтай вось чашай,  

Што барвее заходняй крывёй.  

Як магу я не йсьці на пакуты  

За цябе, за спакойны твой дым,  

Я ўсяго толькі мошка, закутая  

Ў свьетаносным бурштыне тваім?!.