Каложа, туга мая сmветлая!..  

Ў чорны Нёман па чорным шкле  

Сіняй кропляй спадае ракета,  

Быццам зорка ў ціхі Бетлем.  

Ў вокны цёмныя заглядае,  

Зьзяньнем бледным шукае кутка,  

Дзе хваіна ў грубцы страляе,  

Дзе ў жанчыны дзіцё на руках.  

Глянь, абраная. Гэта не ў Нёман,  

Не ў цямноцьце, не ў сон, не ў драму –  

Ў веліч падае зорка бяздомная,  

Ў сьнег і ў сэрца сыну твайму.  

І ў няпэўным хвілінным блакіце,  

Ўся адзіная, ўся са сьвятла,  

Зь небам, зь Нёманам, зь зямлёю зьлітая,  

З сэрцам нашым – Каложа ўзрасла.  

Трохі ў зелень, як пер'е качынае,  

Трохі ў бэз і трохі ў гранат,  

Уся – крышталь невыказна сіні,  

Ўся – як край наш, як сон, як вясна.  

Ўскінь далоні тонкія ўгору,  

Сыну неба акрэсьлі шлях,  

Каб навекі адбіліся зоры  

У тваіх і дзіцячых вачах,  

Каб ніколі перуны чужынныя  

Не асьмеліліся скасіць  

Ні цябе, ні Каложы, дзяўчыны  

Зь ніў і пушчаў Беларусі.  

І калі ўзьнясе вас над сьветамі –

Прыгадайце ў вечным сьвятле,  

Як самотная зорка – ракета  

Ціха падала ў цёмны Бетлем.