За спакоем тваім сонца майскае радасна сочыць,  

Над табою ў блакіце бязьмежных лясоў палавень...  

Дык чаму ж у тузе твае мудрыя сумныя вочы,  

Белавежскі алень.  

І адказваюць вочы, рахманыя, поўныя жалю:  

– Як схаваць мне тугу, і пакорлівасьць лёсу, і жах,  

Калі тысячы год маіх продкаў падступна хапалі,  

Калі сто пакаленьняў канчалі жыцьцё на зубах?  

Я ляжу ля кармушкі. Лагодны і радасны ранак  

Сотні сонечных зайчыкаў сыпануў мне на бок.  

Але сьню я бязьлітасны пошчак крывавых маланак  

І – ў зэніце прыпынены – мой апошні скачок.  

І ў вачах маіх, чорных пэрсідскіх, тужліва-бяздонных,  

Ёсьць вышэйшая мудрасьць пяшчотных і ўпартых істот,  

Бо на гэтай няладнай зямлі мы ратуем ад вечнага скону  

І ўратуем наш добры, трывалы і моцны народ.  

Ён ідзе да мяне і да друга, як сьцішаны вецер,  

Галаву падстаўляе, спадзяецца, што сэрца кране:  

«Вы мяне не зачэпіце? Вы мяне зьберажэце?  

Пашкадуйце мяне! Калі ласка... Пашкадуйце мяне...»