Арфей сканаў на зьмярканьні,  

Аддаўшы песьні марам,  

А ліру яго лесьбіяне  

Ўзялі і паклалі ў храм.  

У капішчы Пасейдона  

Між сонцам і золатам хваль  

Паснулі навек між калонамі,  

Зьнямелыя, шчасьце і жаль.  

Нямыя струны не зналі,  

Што іхняй журбы сьляза  

Тыграў калісь прымушала  

Ногі ў песьні лізаць.  

Што ў сьвет падземны, агідны  

Песьню прынёс Арфей  

І вытаргнуў душы з Аіда,  

Слёзы – з Плутонавых вей.  

Што Цэрбер з трыма галовамі  

Выраніў шэсьць сьлязін,  

Цэрбер, няўмольны, як камень,  

Цэрбер, лютасьці сын...  

Сьцякалі па струнах росы –  

Сьлёзы душ, багоў і людзей...  

І сын жраца Пітакоса  

Прагна на ліру глядзеў.  

Бо возьмеш яе – і ад Бога  

Сам станеш прарок і бог,  

І тыгры абліжуць ногі,  

І схіліцца сьвет да ног.  

Нібы перад ангельскім клірам,  

Галовы схіляюць звяры...  

І ўкраў ён з капішча ліру,  

І ў лес уцёк на зары.  

Нацяўшы срэбныя струны,  

Лаўры паклаўшы ля ног,  

Пачаў ён плесьці карункі  

Эпіліяў, од і эклог.  

Пачуўшы Арфея ліру,  

Прагнучы дзіўнай ігры,  

З Атыкі, Спарты, Эпіра  

На Лесбас плылі зьвяры.  

Ліліся, схіліўшы галовы  

І пашчы схаваўшы ў траве, –  

Трагічна зламіўшы бровы,  

Граў для іх чалавек.  

Ў экстазе хмельным, прарочым  

Вяшчаў ён волю багоў,  

Сьпяваў, закаціўшы вочы,  

І тыгры... з'елі яго.

  

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  

Павольна мяняюцца людзі:  

Бывае і сёньня, што зноў  

Сыны Пітакоса судзяць  

Арфея слаўных сыноў.  

І вы меркавалі, напэўна,  

Што крыкам аглушыце сьвет,  

Што вас пакахаюць царэўны  

За ваш казьліны фальцэт,  

Што досыць адняць у нас пер'і,  

Каб ахнуў захоплена час,  

Што досыць купіць паперу  

Таго ж гатунку, што ў нас.  

Купляйце... Хопіць чырвонцаў...  

Не хопіць – абчысціце храм...  

А дзе ж вы купіце сонца,  

Што ўсё-ткі належыць нам?  

А хто вам падорыць, цьвярозым,  

Лобныя мукі начэй,  

А дзе вы купіце сьлёзы  

З Цэрберавых вачэй?  

Прыйдуць адплатай за ўцехі,  

За ваш нікчэмны спакой  

Зьвяры забыцьця і сьмеху,  

Зьвяры пагарды людской.  

Нашчадкі Арфея, досыць!  

Не вам ісьці на крадзёж.  

Не трэба жрацам зайздросьціць.  

Вам дрэнна будзе – і ўсё ж  

За грозную літасьць лёсу,  

За зьмей, што вас абплялі,  

За шчасьце не быць Пітакосам –  

Цалуйце ногі зямлі.