Дождж.  

І ў дажджы гэтым пух таполяў,  

Ветрам узьняты зь зямлі і з дрэў, –  

Ўгору ўзьлятае з чорнага долу  

Пад безупынны грымотаў напеў.  

Сэрцу здаецца: праз хмарныя патлы,  

Праз бліскавіцы, што б'юць у крыло,  

Не хлапякі, а белыя мятлушкі,  

Мужныя мятлушкі цягнуць на ўзьлёт.  

Мужны народ у прыцемку чорным,  

Белы народ, што не хоча змаўчаць,  

Сьмела ірвецца ўгору і ўгору,  

Проста насустрач пагрозным мячам.