Мы апынуліся на свяце ў зале,

Калі прайшлі апошнюю з дарог.

Дык дзе Зямля, якую абяцалі? –  

Але й падлога падае з-пад ног!

Вакол агні, салодкія напоі...  

Ды слёзы на вачах тваіх ізноў.

Размова пачынаецца з табою,  

Але паўзмрок не прапускае слоў.

Ужо заслала твары сінім дымам,

І сябра прашаптаў табе: “Бывай!” –

А ты глядзіш бліскучымі вачыма

І сустракаеш Абяцаны край!