Яны прыходзяць толькі каб пад’есьці,

Яны злуюцца калі мала ёсьць жратвы.

Ўсё роўна што ў цябе ня ўсё ў парадку,

Дармовы харч ім трэбен а ня ты.

Ўсё што заўгодна згодны яны жраці,

Ім напляваць што ты разьбіты ўшчэнт,

Я б нават пагадзіўся з такім станам,

Калі б не ізалентавы брэзэнт,

Які нябачна рушыць спаміж намі,

Які зьяўляецца калі са мной яны

Усё ядуць, п’юць каву, відык круцяць

І чымся ўсё ж незадаволены.

Ня здолею трываці гэта болей.

Адолець як засьпінны шэпт яброў?

Хаця б я не жадаў жыцьця ў пакеце,

Дык прыйзецца пабачыць іх ізноў...