Аб шчырасці прасіла колькі раз,

Ды бачылі патрэбы ў гэтым мала.

Зрабіліся чужымі – напаказ…

Ці гэтага ад блізкага чакала?

Дажджамі размываліся сляды,

Губляліся ў вачах адбіткі зораў.

– Чаму ты сёння сумная?  

“Бо ты чужы мне стаў,” –  

падумала з дакорам...

Ішлі, за рукі ўзяўшыся, ўначы,

Спляталіся пачуцці ў дзіўным віры...

Мы сёння развіталіся.

Маўчы,

Бо гэта быў учынак самы шчыры.