На поўны размах яшчэ ў трыццаць сёмым

Нашы дзяды паказалі "сьвядомым",

Дзе іх сапраўднае мейсца ў жыцьці:

Там, дзе іх і касьцей не знайсьці.

Затым – ува ўсіх у наступных сёмых

Нашы бацькі дабівалі "сьвядомых".

Ой, шчыравалі! Але як назло –

Стала іх нават больш, чым было!

Цяпер ужо нам, унукам і дзецям,

Прадоўжыць работку іх давядзецца.

Бо нельга інакш! Бо знаем даўно мы:

Страшны народ –

Калі ён сьвядомы!

Такому любыя пагрозы – дармо.

Такога нічым не загнаць у ярмо!

А ў нас жа толькі адно і на ўме:

Каб ён хадзіў, як вол, у ярме

І быў задаволены цэбрам пойла, –

Каб мы наядалі морды спакойна.

Таму і гукаем, ня знаючы стомы:

За горла, за горла бярыце "сьвядомых"!

Хто з намі і хоча у радасьці жыць –

За горла павінен "сьвядомых" душыць!