Нас вуліц зімных шкло са склепаў

Сустрэла вопраткай фірмовай,

Мы зазірнулі ў Ogrod Saski

Дзе zolnierz з Armii Ludowej

Сьпіць нерухомым сном навечна,

І промні мірскага агню

Аб мэнках жаляцца яму.

Тым двум мы ў вочы паглядзелі,

Што сьцерагуць труну вайскоўца.

Загад выконываць павінны –

Не вымавілi нам і слоўца.

І самі ўжо як нежывыя,

Калі ж мы крочылі ад іх,

Нясьмелы шэпт схапіў мой слых.

Размову іх я не разслухаў,

Мароз квяліў мне вочы сьнегам,

Сьняжынкі сёхталі начныя,

Я быў адзін пад глюзным небам.

Мы крочылі назад дахаты,

І манекены без галоў

Нам не ківалі ўсьлед дамоў...