Калісь, гадоў таму ўжо трыццаць сем,

Паддаўшыся Сатыравай спакусе,

Я напісаў найшумную з паэм

У творчым летапісе Беларусі.

Паэме выпаў незвычайны лёс:

Як бомба, выбухнула неспадзеўна,

I гэны выбух у шматкі разьнёс

Завалы афіцыйнага нудзеньня.

Яе чыталі нават тыя ўсе,

Хто не чытаў ніякіх вершаў зроду.

Жывое слова ў сіле і красе

Прыйшлося вельмі да душы народу.

Дасюль паэту ўдзячны просты люд.

Але ж на тое мы і самі творцы,

Каб годнае імя ўкачаць у бруд.

А дзе ж дзявацца ад прыроднай корці?

I прычапілі дабрадзеі хвост

Да справы чыстай, яснай нават дзецям.

Такі хвасьцішча, што і на пагост

За мной пацягнецца – і ўсё сьмярдзецьме.

Ну, што ж! Нам іншай долі Бог ня даў.

Такія мы. Але й па ўздых апошні

Я цьвердзіць буду, хто б ні спавядаў:

Усякі быў мой верш, але ня пошлы.

Яго мне вераўберагла мая.

Таму і ведаю, чыёю воляй

Я мушу ўсім вам дараваць. I я

Дарую вам. «А болей. Што ж там болей?..»