Не да мяне, а да гары нагамі

Твой парасон глядзеў на небалікі,

Каб я нікому не казаў,

Мне палец твой крычаў вялікі.

Я зразумеў, што ўжо ніколі

Ня скончыцца мая навала,

Што лужынам тваіх вачэй

Заўсёды кропляў не ставала.

Цукерак горкіх і кавалкаў кавы,

Гарбатачнага чаю і цыгарак,

Плюс пераліку незьлічоных літар, –

А ўсё з таго, што я глядзеў на тварык.