Шмат непатрэбных тысяч разоў

Ізноў, як калісьці было,

Цёплыя сьцены і сьпіны суседзяў

Мне тлеюць на мяккае шкло.

Тысяча жоўтых волатаў-зуб

Штурхаюць прамовамі рот,

Нехта ужо праглынуў свой відалец,

Ў канапу разьліў чарку вод.

Добра зрабілі розных квіткоў,

Паклікалі важкіх людзей.

Шмат тысяч я зноў разоў цябе бачу –

Ад гэтага мне не валей...