Я адплаціў народу,

                                          Чым моц мая магла:

                                          Зваў з путаў на свабоду,

                                          Зваў зь цемры да сьвятла.

Вы памыляецеся, пане наватар,

Калі, на пацеху якому звыроду,

Сьмяецеся з рыфмы «свабоду – народу»

Як з прымітыўнай, нічога ня вартай.

Можа, у нашай мове ёсьць

Лепшая да слова «народу» сугучнасьць?

Лепшая зьместам і духам спалучнасьць?

Дык засьведчыце: вось яна, вось –

Болей сэнсоўная,

Больш адпаведная,

Болей зьмястоўная,

Больш запаветная...

У нашай паэзіі, пане,

«Свабоду – народу» –

Ня проста сугучча.

Гэта – лёс,

Гэта – кон,

Гэта – клятва:

Ніводным радком не сагнуцца.

У нашай паэзіі

Самая моцная рыфма –

Тая, што з сэрца,

Якое ад болю ахрыпла.

Як у Купалы ў трынаццатым,

У дваццатым і дваццаць шостым...

У нашай паэзіі

Самая страшная доля –

Застацца «малым-недарослым».

Калі будзеце шчыра маліцца

Беларускаму богу Сварогу,

Вы прыйдзеце –

Веру і не хачу памыліцца –

Да сугучча «Народу – Свабоду».

Да яго ідуць праз пакуты,

Праз боль ідуць люты, пякучы,

Да сябе ня знаючы літасьці,

Душу вызваляючы з сытасьці...

Зрэшты, кожнаму рупіць сваё,

Можна й гуляць

У вершыкі-хахачкі,

Хіхачкі, хохмачкі...

Іх безьліч на сьвеце –

Аматараў пазабаўляць,

Сугуччы няведамыя знаходзячы.

Дык гэта на сьвеце!

А ў Беларусі да слова «народа»

Сёньня адзінае трэба сугучча:

С В А Б О Д А!