Грувасткі гарадзкі пакойчык,

Дзе копша блюміў невыносна,

Фіранка расчыніла вокны,

Каб не было ўнутры так млосна.

І пустадомны подых з сквэраў

Пад’еў ўсе горкія паветры,

Расквецілі фіранку думкі,

Бруіліся намёкі зь ветру.

Ніхто ня ведаў пра іх лучнасьць,

Іх позіркі як мак цьвілі,

Яны б заўсёды былі разам,

Але ў пакойчык увайшлі.

Ў вабдымках ветру цераз шкло

Фіранка высьлізнуць хацела,

А гзымс, вяруга і крукі

Чувалі, як яна трымцела.

Яна ня здолела ляцець,

Бо не парвала свае крылы.

Крозь люфцік нурна ноч-пры-ноч

Зь ёй цалавацца будзе мілы...