Як скарыў Ярмак людцоў Сібіры –

Мноства розных родаў і плямён,

На прасторы, што асвоіў ён,

Рынулі з Масквы купцы-праныры.

Настаўлялі там факторый безьліч,

I тубыльцам, каб наладзіць торг,

Везьлі ўсё, што, зналі, пойдзе ў толк,

А найперш – «ваду-агонь» ім везьлі.

Спойвалі няшчасных паляўнічых

I за пляшку «вогненнай вады»

Бралі шкурак важкія пуды –

Норкі, сабаля, пясца, куніцы...

Бралі іх фактычна задарма,

Ад чаго імгненна багацелі

I ’шчэ болей багацець хацелі,

Бо граніц у корці той няма.

А няшчасныя ўсё больш прасілі

Даць «ваду-агонь» ім за тавар,

I ўсё больш рабілася ахвяр

Страшнай немачы, што йшла з Расеі.

Так і выкаціла за стагодзьдзі

Іх амаль усіх «вада-агонь».

Сёньня ж у Расеі ўсе кругом

У сівушным топяцца разводзьдзі.

Страшна ўжо на сьпітых апушчэнцаў

I глядзець: што сталася зь людзьмі!

I няма ратунку, чорт вазьмі!

Прапіваюць і душу дашчэнту!

Калі Бог сам помсьціць – хто ўратуе?

...А ў Сібіры непітушчы люд

З-за Амура – лезе ў кожны кут

I зьвяркоў, каб футры мець, гадуе.