Мне сорамна і цяжка ад сябе,

Я не зрабіў нічога, што жадаў бы,

Я не сказаў нічога, што хацеў,

Ня стаўся тым, каго б заўжды бажаў ты.

Я не лакнаю болей, бо стаміўся,

І кохнуць, і у твой казеліць бок.

І толькі нізкі зь нізкага на вочы

Сасуць ізноў мой клей – жыцьцёвы клёк.