У падзямельлі векавых муроў,

Дзе ціш магільная ды морак рэдкі,

На саркафагі зьмёрлых каралёў

Наведнікі кладуць жывыя кветкі.

Гляджу з журбой на гэты клопат іх –

I зноў пяршыць у горле, як ад смагі.

А дзе ж магілы каралёў тваіх,

Мая краіна? Дзе іх саркафагі?

I каралёў, і мужных ваявод,

Што за тваю змагаліся свабоду?

Чаму іх памяць зьведзена на звод,

А гонар кінуты пад ногі зброду?

Гляджу на храмы, плошчы і сады,

На помнікі падзеям і гэроям ...

Чаму ж чужой гісторыі сьляды,

Запаўшы ў сэрца, аддаюцца болем?

Таму што ў іх – і гордасьць, і краса,

I веліч славы, і аб шчасьці крозы...

Твая ж гісторыя – наскрозь і ўся –

Адны пакуты, гора, кроў ды сьлёзы.