Лісткі тэлефонаў на дошцы аб’яваў

Вецер пяшчотна ірве языком,

Надзеі чыісьці апошнія лашчыць,

Зь ліпкіх паперак будуе свой дом.

Рэклямкі крычаць, яны воюць і ныюць,

Яны не жадаюць нікуды ляцець.

А Вецер ня чуе грашовых малітваў,

Ён плача, рагоча і горача дзьмець...

Нашто абяцаць ім таго, што ня маеш?

Навошта іх потым у лужыне мыць?

На цёплыя губы і моцныя рукі

Яны ўжо ня здолеюць болей забыць.