Пагорак. Лагчына. Кусты.

Курасьлеп. Рачулка і мосьцік.

Дарога. Усё, што калісьці,

Прыйшоўшы на сьвет,

      У спадчыну ўзяў ён ад Бога.

      Ад бацькі і маці.

      Ад добрых людзей.

      Усё, з чым адроду радніўся,

      У чым раствараўся душою

      Штодзень

      I ўрэшце зусім растварыўся.

Хаджу па наўкольлі,

Дзе ён сіратой

Хадзіў, заварожаны сьпевам –

То моладзі ў лузе,

Вясьнянай парой,

То жнеяк – у жыце дасьпелым.

      Гляджу, узіраюся...

      Толькі – дарма!

      Пагорак застаўся, ня зьнесьлі.

      А духу паэта – ня чую.

      Няма!

Ні ў полі.

Ні ў долі.

Ні ў песьні.

Усё, чым калісьці я сэрца гаіў

Ад скрухі, ад лёсу разгадак –

Усё абяздушыў,

Усё амярцьвіў

I вытравіў мудры нашчадак.