Пракляўшы рынак безгаловы,

Я ўспамінаю з болем наш –

Былы, мясцовы, местачковы,

Багаславёны фэст-кірмаш.

О, колькі ён зьбіраў народу!

I пачуваўся кожны там –

Нібы прыйшоў па ўзнагароду

Ці ўзнагародзіць хоча сам.

Усё там сьведчыла пра сьвята,

Усё высокі брала строй.

Там кожны меў Хрыста за брата,

А Багародзіцу – сястрой.

Там кожны быў другому рады,

Як свату сват, як кум куме.

А прыніжэньня ці няпраўды

Там не магло быць і на ўме.

Сам Бог там чаркаю налітай

Вітаў усіх і меціў знак.

«Ну не прадам – бяды вялікай!

Ну не куплю – пабуду так!..»

Усякі торг любоў вянчала.

Жыцьцё сьвяцілася ўваччу.

А што за мова там гучала!

Якую там я мову чуў!..

Не, гэта быў зусім ня гандаль,

Ня продаж-купля душ праз торг.

Была свабоды прапаганда.

Быў выхад сэрца на прастор.