У надзеі, што дагодзіць Цэнтру

I яго ў Сталіцу забяруць,

Ён рашыў пазбавіцца акцэнту,

Што дала ад роду Беларусь,

Ён стаяў падоўгу перад люстрам

I падкорчваў, падгінаў язык –

Каб ніводным гукам беларускім

Не праскочыў колішні мужык.

I ад злосьці стрымліваўся ледзьве:

«Хіба я належу да няўмек?

Так і выпірае, так і лезе

Гэты грубы наскі дыялект!

Проста ганьба! Не магу народу

Даць узор культуры ў гамане!

I чаму, за што па радаводу

Гэткі нізкі род дастаўся мне?

У кагось дык продак – аргэнцінец!

Ці ангелец той жа! Ці француз!

А ў мяне – бадай цябе дзяцінец! –

Ахламон тутэйшы, беларус!

Надзяліў гаворкай – злосьць і прыкрасьць.

Хоць не адкрывай на людзях рот!

Ды такой учэпістай – ня выдраць!

Як на полі пырнік ці асот!

Так уелася ў нутро бязбожна,

Так пусьціла ў фібры карані, –

Нават кроў зьмяняй – не дапаможа:

Выдасьць – хто ты і зь якой радні!..»

Так аднойчы кляў ён лёс няшчасны

I ня ўбачыў, як мільгнуўся цень

I ў шыкоўны кабінет блішчасты

Херувім праз фортку заляцеў.

Штосьці мокрае на пераносьсе

Плюхнула... Ён выцер даланёй

I ня ўцяміў, што яму зь нябёсаў

Ад бацькоў «паклон» прынёс анёл.